Dziedzictwo przyrodnicze regionu i jego zaplecze naukowe
Polska, jako kraj bardzo różnorodny pod względem krajobrazowym posiada bardzo duże dziedzictwo przyrodnicze.
Ochrona spuścizny przyrodniczej naszego kraju może mieć miejsce dzięki funkcjonowaniu 23 parków narodowych, 120 parków krajobrazowych, ponad 1300 rezerwatów przyrody, ponad 400 obszarów chronionego krajobrazu, niemal 33 tysięcy pomników przyrody oraz wielu użytków ekologicznych i zespołów przyrodniczo-krajobrazowych.
Decyzje o stworzeniu parku narodowego podejmuje Rada Ministrów, natomiast inne formy ochrony środowiska mogą być tworzone przez władze województwa i rady gmin. Specyficznym obszarem dbania o naturę jest rezerwat, który chroni wiele elementów środowiska przyrodniczego, ale decyzja jego utworzenia wiąże się z głównym przedmiotem ochrony. Możemy wyróżnić wiele rodzajów rezerwatów należ do nich: florystyczne, faunistyczne, krajobrazowe, leśne, torfowiskowe, stepowe, słonoroślowe, wodne i przyrody nieożywionej.
Potencjał naukowy odgrywa bardzo dużą rolę w rozwijaniu się regionu. Osoby mające wysokie wykształcenie są bardziej przedsiębiorcze, gotowe na zmiany oraz częściej dostają prace niż ludzie o niskich kwalifikacjach. Aby określić potencjał naukowy używa się wskaźnika skolaryzacji, który okazuje liczbę osób kształcących się w danej grupie wiekowej. Wskaźnik ten pokazuje niemal stu procentowe kształcenie się dzieci w wieku 7-13 lat, znaczny wzrost liczby studentów w porównaniu z latami ubiegłymi oraz dominacje wykształcenia podstawowego na polskich wsiach.